‎(มกราคม ปี 1998 เดนนิส ร็อดแมน ‎ได้รับอนุญาตให้ลา)
‎(จากทีมชิคาโกบูลส์เป็นเวลา 24 ชั่วโมง)
‎(หายไปโดยไม่ได้รับอนุญาต 88 ชั่วโมง)
‎ฉันจำตอนที่อยู่เวกัสกับเขาได้แม่น
‎มันปังมาก ปาร์ตี้เริ่มทันที
‎(คาร์เมน อิเล็กตรา)
‎ผสมกัน เอากะหรี่แซ่บมา!
‎หมายถึงพวกคุณโสกับอีตัวแรดร่าน ‎เรียนรู้ไว้
‎- กะหรี่แซ่บ ‎- บอกทีว่าอัดคลิปอยู่
‎เดนนิสมีปัญหาอยู่อย่าง เขาต้องหนีความจริง
‎เขาชอบออกไปเที่ยว ชอบไปคลับ
‎เราจะไปร้านอาหารที่เขาชอบ ‎แล้วไปต่อกันที่ไนต์คลับ
‎จากนั้นก็เที่ยวต่อหลังผับปิด ไม่หยุดแค่นั้น
‎ทุกอย่างอยู่ที่เข้าจังหวะ ถูกมะ
‎เป็นแฟนเดนนิสนับว่าเป็นอาชีพที่มีความเสี่ยง
‎เขาบ้าบิ่น
‎ได้เวลาคามิกาเซะ
‎ทิ้งระเบิดให้ตะลึงตะลาน
‎ได้เวลาคามิกาเซะ
‎ยัดลงไป ไอ้เช็ดแม่!
‎แต่พูดจากใจจริงนะ ฉันไม่รู้ตารางเวลาของทีม
‎ฉันไม่รู้ว่าเขาอ้อมไปเที่ยว
‎เดนนิสกลับมาทันเวลามั้ย
‎เขากลับมาไม่ทัน เราต้องลากเขาออกจากเตียง
‎และผมจะไม่บอกนะว่าบนเตียงเขามีอะไร ‎เขาอยู่ที่ไหน และ...
‎มีคนเคาะประตู ก็คือไมเคิล จอร์แดน
‎แล้วฉันก็... ไปซ่อน
‎ฉันไม่อยากให้เขาเห็นฉันในสภาพนั้น ก็เลย...
‎ฉันก็แค่แอบอยู่หลังโซฟา เอาผ้าห่มคลุมตัว
‎ "มาเร็ว... เราต้องไปซ้อม"
‎เดนนิสกลับไปร่วมทีม
‎ปีนั้นมันเป็นแบบนั้นตลอด
‎ฉันอยากบอกว่า
‎นายได้ออกกำลังกายบ้างมั้ยวันนี้ เดนนิส
‎นายต้องออกกำลังกาย กล้ามเนื้อจะได้จำด้วย
‎เขาพาตัวมาที่นี่แล้วไง ฟิล อย่าขอมากไป
‎ไมเคิลกับสกอตตียอมรับตัวตนของผม
‎พวกนั้นบอกว่า "เออ เขาทำอะไรตามใจ ‎แต่เขาใส่ใจมากนะ"
‎ผมปาร์ตี้หนัก แต่ก็ขยันซ้อมมาก
‎ผมว่าเราเข้ากันได้ดีเพราะเราอยากชนะ ‎เราอยากเป็นแชมป์
‎คามิกาเซะ
‎ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX
‎ท่าสวย!
‎เกมจบแล้วครับ!
‎ชิคาโกสเตเดียมลุกเป็นไฟ!
‎ก่อนอื่น ไม่มีการแทงข้างหลังกันนะ
‎ได้เวลาที่ผมต้องไปต่อ
‎นี่จะเป็นปีสุดท้ายของฟิลในฐานะโค้ชบูลส์
‎ความคาดหวังสูงเกินไปมั้ย
‎- เราจะเอายังไงต่อ ‎- คำถามเดียว มันจะอีกนานแค่ไหน
‎(วันที่ 22 มกราคม 1998)
‎หลังพักร้อน เดนนิสก็กลับมาซ้อม
‎ตอนนี้ฟิลตั้งใจอยากให้เดนนิส ‎กลับมาฟิตเข้ารูปเข้ารอย
‎เราก็เลยเริ่มวิธีฝึกซ้อมที่เรียกว่าวิธีอินเดียนแดง
‎ทุกคนเริ่มจากวิ่งเป็นเส้นตรง
‎ฟิลจะเป่านกหวีด ใครก็ตามที่อยู่ท้ายสุด ‎ต้องวิ่งขึ้นมาข้างหน้า
‎แล้วก็ห้ามหยุด คนที่อยู่หน้าสุด ‎เป็นคนคุมจังหวะฝีเท้า
‎ผมก็บอก "แม่ง นี่มันโคตรพัง"
‎เพราะทีนี้ผมก็ดันติดร่างแห ‎ "เดนนิสต้องกลับมาฟิต" ไปด้วย
‎ทั้งที่ว่ากันตามจริง ผมไม่ได้ไปพักร้อน
‎ผมบอกทุกคนในกลุ่มว่า ‎"นี่ คนที่อยู่หน้าสุดของแถว
‎วิ่งช้าๆ จนกลายเป็นเดินแม่งไปเลย
‎เราก็แค่วิ่งเหยาะๆ ไปเรื่อยๆ
‎ดังนั้นสตีฟ เคอร์กับจั๊ด บูเคลอร์ ‎ทุกคนอยู่ในแถว เราก็ค่อยๆ
‎เราวิ่งไปช้าๆ ค่อยๆ วิ่ง จากนั้น
‎เดนนิสก็วิ่งปรู๊ด
‎ฟิลก็เป่านกหวีด
‎เราห้ามหยุดจนกว่าจะกลับขึ้นไปอยู่หน้าเดนนิส
‎เราต้องวิ่งสี่รอบกว่าจะตามเดนนิสทัน
‎มันเป็นสันดานเขาครับ เขาต้องหนีเที่ยว
‎พูดจริงๆ เลยนะ เดนนิสอยู่กับทีมเสมอ ‎เขาเป๊ะตลอด
‎ฟิลรู้ว่าผมไม่เหมือนคนอื่น
‎ฟิลรู้จักผมดีมาก เพราะเขารู้ว่าผมน่ะ...
‎ผมแม่งทำอะไรเยอะมาก แต่ผมต้องมีสติ
‎แต่นั่นแหละที่เจ๋งเวลาเล่นกับทีมนี้
‎แล้วพวกเขาก็... ใครๆ ก็ต้องทำอะไรสักอย่าง ‎ทุกคนเป็นแบบนี้กันหมด
‎แล้วฟิลก็ไม่ว่าอะไร
‎เดนนิสเป็นจอมขบถเสมอ ในจุดหนึ่ง
‎เขาอยากร่วมกลุ่ม แต่อีกใจหนึ่งของเขา ‎ก็อยากเป็นตัวของตัวเอง
‎เพราะงั้นเราก็ยอมรับความจริงที่ว่า ‎เขาเป็นเอกเทศไม่เหมือนใคร
‎แต่เมื่อถึงเวลาต้องแสดงฝีมือ
‎เขาลงสนามเพื่อเราเสมอ ‎ทุ่มหนักเพื่อเราทุกครั้ง
‎ผมกับเดนนิสมีสายสัมพันธ์ของชนพื้นเมืองอเมริกัน
‎วันหนึ่งเขาโผล่มา แล้วผมกับเดนนิส ‎เจอกันในห้องพักทีม
‎ในห้องพักทีม ผมมีสร้อยจำปี
‎กระดองเต่าที่มาจาก ‎สถานอนุรักษ์อินเดียนแดงอีกแห่ง
‎และโบราณวัตถุอินเดียนแดงอื่นๆ
‎แล้วเดนนิสก็แบบ "ว้าว"
‎เขาบอก "ผมมีสร้อยที่ได้มาจากเผ่าอินเดียนแดง ‎พอนคาในโอคลาโฮมา
‎ผมพอมีความรู้อยู่บ้าง"
‎ผมก็บอกว่า "เดนนิส ตามธรรมเนียมพวกเขา ‎และธรรมเนียมที่ฉันรู้มา
‎นายจะเป็นเฮโยกา คนที่เดินถอยหลัง
‎คนที่ต่างจากคนอื่น นั่นแหละคือเฮโยกา
‎ดังนั้นนายคือเฮโยกาของเผ่านี้"
‎เขาไม่ได้เห็นผมเป็นนักบาสเกตบอล
‎เขาเห็นผมเป็นเพื่อนที่ดีคนหนึ่ง
‎เขารู้ว่าผมอาจต้องมีเขาเป็นแรงบันดาลใจ
‎เขาอยากเห็นผมมุมานะ
‎ผมไม่เคยเจอโค้ชที่ไม่เหมือนใครเท่านี้...
‎(สตีฟ เคอร์ ‎การ์ดทีมบูลส์ 1993-1998)
‎...และเป็นคนจริงใจ ‎เวลาเป็นเรื่องรวมใจคนในทีม
‎เขาใส่ใจประวัติศาสตร์ชนพื้นเมืองอเมริกันจริงๆ
‎และเขาจะผสานสิ่งนั้นเข้ากับวัฒนธรรมเรา
‎(บิล เวนนิงตัน ‎เซ็นเตอรทีมบูลส์ 1993-1999)
‎เขาใส่พุทธศาสนาแบบเซน ‎และปรัชญาของชนพื้นเมืองอเมริกัน
‎ทุกอย่างคือการตั้งมั่น เล่นเกมเป็นหนึ่งเดียวกัน
‎(เกรตฟอลส์ รัฐมอนแทนา)
‎สมัยผมอยู่ที่เกรตฟอลส์ตอนเด็กๆ
‎ตายายมีบ้านพักที่มีกระท่อมหลังเล็กๆ
‎พวกชนเผ่าพื้นเมืองอเมริกันจาก ‎สถานอนุรักษ์อินเดียนแดงชื่อดัง
‎เคยแวะมาและพาลูกๆ มาด้วย
‎ผมจึงเริ่มเรียนรู้วัฒนธรรมชนเผ่าพื้นเมืองมากขึ้น
‎การเล่นกับลูกๆ พวกเขาถูกมองไม่ดีอย่างแน่นอน
‎แต่ผมไม่รู้สึกแบบนั้นเลย
‎คาวบอยกับอินเดียนแดงเป็นเกมที่เด็กๆ เล่นกัน
‎และผมเล่นเป็นอินเดียนแดงเสมอ
‎พ่อผมเป็นบาทหลวง
‎แม่ผมก็เป็นนักเทศน์
‎แม่มีความเชื่อแรงกล้า ‎เรื่องการกลับมาของพระคริสต์
‎ตั้งแต่เด็กจนโต นั่นจึงเป็นเรื่องที่อยู่ในใจ ‎เป็นอันดับต้นๆ
‎"ลูกจะพร้อมหรือไม่ หากพระคริสต์เสด็จมา
‎และรับลูกเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มคน ‎ซึ่งพระองค์จะทรงรับขึ้นไป"
‎เป้าหมายของผมตอนนั้นขัดแย้งกันเสมอ
‎ผมอยากเล่นกีฬามากกว่าคุกเข่าภาวนา
‎ผมเล่นบาสเกตบอลตั้งแต่ยังเด็ก
‎จนกระทั่งเข้ามหาวิทยาลัยนอร์ทดาโกตา
‎แจ็กสันสุดยอดมากในคืนนี้ ทำ 28 แต้มในครึ่งแรก
‎และยังฟาดต่อในครึ่งหลัง
‎ทีมนิกส์คัดตัวผมในรอบสอง
‎ผมได้เข้าทีมออลรุกกี้ ช่วงนั้นเป็นฤดูกาลมือใหม่
‎แจ็กสันคว้าบอลมาครอง
‎ผมจำได้ตอนที่ได้ดูฟิล แจ็กสัน
‎แจ็กสันปัดออกไป...
‎เขาไล่บี้ทุกคนอยู่เสมอ
‎เขาเหมือนเดนนิส ร็อดแมนรุ่นแรก
‎ผมอยู่กับนิกส์ 11 ปี
‎เรามีปีรุ่งเจ็ดปี ได้เข้ารอบชิงสามปี
‎ไวท์ได้ลูก... แจ็กสันแย่งไป!
‎มุ่งไปบนสนาม พาบอลส่งขึ้น...
‎เขาชนะแชมป์สองถ้วย
‎(เมฟเวอริค ‎ยิ่งกว่าการแข่งขัน)
‎ผมกับฟิลเขียนหนังสือ เมฟเวอริค ด้วยกัน
‎(โดยฟิล แจ็กสันและชาลส์ โรเซน)
‎ในเล่มนั้น ฟิลพูดถึงการใช้ยา
‎และคิดว่าตัวเองเป็นสิงโต ‎คำรามกู่ร้องตามชายหาดในแอลเอ
‎ฟิลเหมือนฮิปปี้และต่างจาก ‎ทีมนักบาสชายล้วนของเอ็นบีเอคนอื่นๆ
‎สมัยผมเล่นระดับมืออาชีพ
‎เร้ด โฮลซ์แมนยุให้ผมคิดเรื่องเป็นโค้ช
‎โดยเฉพาะที่เปอร์โตริโก ‎ซึ่งสุดท้ายผมก็ไปเป็นโค้ชที่นั่นพักหนึ่ง
‎ผมอยู่ที่นั่นกับทีมที่เรียกว่าทีมซูพีเรียร์อยู่นานมาก
‎พวกเขาเล่นกันวันเว้นวัน
‎นักกีฬาเหล่านี้เล่นกันดุดันมาก
‎(อิซาเบลา 82 ‎กีย์นาโบ 87)
‎แจ็กสันก้าวลงสนามไปเถียงกับกรรมการ
‎เมืองเล็กๆ พวกนี้เป็นศัตรูกันเอง
‎(กีร์นาโบ 89 ‎อิซาเบลา 89)
‎ขาออกจากเมืองก็มีไฟไหม้ มีคนปาหินใส่รถเรา
‎พวกเขาเชือดไก่ในป่าช้า
‎และเทเลือดบนม้านั่งทีมเยือน
‎เมืองเคบราดิยาสที่ผมไปนั้นดุเดือดมาก
‎นายกเทศมนตรีเคยยิงเจ้าหน้าที่
‎ครั้งหนึ่งใช้ปืนยิงที่น่องเจ้าหน้าที่
‎แล้วโทษที่เขาได้รับก็คือ
‎เขาไม่ได้รับอนุญาตให้ไปดูเกมเหย้าอีก ‎ตลอดทั้งฤดูกาล
‎แต่จริงๆ คนรักการแข่งนั้นมาก
‎ผมเรียนรู้อะไรมากมายในระหว่างนั้น
‎จากนั้นก็มีคนโทรมาคุยกับผมเรื่องการโค้ช ‎ของซีบีเอให้กับอัลบานีพาทรูนส์
‎(อัลบานี นิวยอร์ก 1983)
‎ขอแนะนำหัวหน้าโค้ชพาทรูนส์
‎อดีตผู้เล่นทีมนิวยอร์กนิกส์ ฟิล แจ็กสัน
‎ฟิล แจ็กสัน
‎จากนั้นในปี 1984 เราก็ได้แชมป์
‎พวกนั้นมากันเป็นกลุ่ม
‎นับแต่นั้นมาก็เป็นการร่วมแรงร่วมใจของทีม
‎ตอนนี้เราดีใจกันมาก
‎หลังจากนั้น ทีมบูลส์ก็ติดต่อผม
‎ผมได้ไปสอบสัมภาษณ์งานผู้ช่วยสแตน อัลเบค
‎ผมกับเจอร์รี เคราส์มีสัมพันธ์อันดีต่อกัน
‎ผมอยากชวนฟิลเข้ามา
‎(เจอร์รี เคราส์ ‎ผู้จัดการทั่วไปทีมบูลส์ 1985-2003)
‎เขาเข้ามา... แต่งตัวไม่ค่อยดี
‎สแตนเป็นคนหัวโบราณมาก
‎หน้าตาท่าทางฟิลไม่ใช่แนวอนุรักษ์นิยมเลยตอนนั้น
‎สแตนก็เลยทิ้งความคิดนั้นไป ‎สองปีต่อมา เราสบโอกาส
‎คราวนี้ผมโทรหาฟิล บอกวิธีการแต่งตัว
‎บอกวิธีการคุยกับดั๊ก คอลลินส์ซึ่งเป็นโค้ชของเรา
‎ผมช่วยดั๊กพิจารณาเรื่องนั้น แล้วเราก็จ้างฟิล
‎ภายใต้ดั๊ก คอลลินส์
‎หนึ่งในผู้ช่วยโค้ชคือเท็กซ์ วินเทอร์
‎เจอร์รี เคราส์เกิดความคิดว่า ‎จะให้เท็กซ์เป็นครูฝึก
‎ดั๊กจะทำตามสิ่งที่เขาสอนในฐานะโค้ช
‎ตอนผมรับงานนี้เมื่อ 11 ปีก่อน ‎คนแรกที่ผมจ้างคือเท็กซ์ วินเทอร์
‎เขาเก่งมาก คิดวิธีบุกเก่งที่สุดในบาสเกตบอล
‎สามเหลี่ยมเกิดจาก...
‎(เท็กซ์ วินเทอร์ ‎มหาวิทยาลับแคนซัส สเตท 1960)
‎ฟอร์เวิร์ดสอง การ์ดหนึ่ง ‎ซึ่งตอนนี้ขยับเป็นเซ็นเตอร์
‎เซ็นเตอร์ห้าเป็นยอดสามเหลี่ยม
‎เขามีระบบที่เรียกว่า "สามเหลี่ยม"
‎เจอร์รีบอกว่า "ผมฟังปรัชญา ‎บาสเกตบอลของเขามาหลายปี
‎เขามีแนวคิดที่ผมอยากเห็นกับทีมนี้"
‎ปรัชญาของดั๊กไม่เหมือนกัน
‎ดั๊กมีการเล่นที่ลงเอยด้วยการให้ไมเคิล จอร์แดน
‎เป็นคนทำแต้ม
‎เท็กซ์จะแบบ
‎ "มีวิธีการเล่นที่แตกต่างจากนั้น"
‎เท็กซ์ วินเทอร์จะทำให้ดั๊กโมโหเพราะ
‎ "นายควรทำสามเหลี่ยม" ดั๊กไม่ยอมฟังเลย
‎สุดท้ายดั๊กก็ทนฟังมากพอแล้วบอกว่า
‎ "ฉันคร้านจะฟังแล้ว" จากนั้นการทะเลาะ ‎ก็รุนแรงขึ้นนิดหน่อย
‎แล้วเท็กซ์ วินเทอร์ก็ถูกห้ามลงสนาม
‎เขาไม่ได้ลงเป็นโค้ชอีกเลย
‎เขานั่งมุมห้อง คอยจดเกี่ยวกับการฝึกซ้อม
‎เจอร์รี เคราส์ไม่พอใจเอามากๆ
‎ช่วงเวลานั้น
‎เคราส์ตัดสินใจว่าผมควรร่วมมือ ‎ทำงานกับเท็กซ์ วินเทอร์
‎(เสียงของเจอร์รี เคราส์)
‎ฟิลเรียนรู้จากนักบาสที่เก่งที่สุดที่ผมเคยรู้จักมา
‎แล้วผมก็เฝ้าดู
‎ผมคิดว่า รู้มั้ย
‎มันน่าสนใจขึ้นเรื่อยๆ ตลอดเวลา
‎พลาดอะไรไปตรงไหนรึเปล่า
‎นายยังพัฒนาได้อีก
‎พันอีกรอบดีมั้ย ไมค์
‎ไมค์ เราอยากให้นายปฏิเสธบอล
‎พวกนั้นจะได้โยนลูกที่บล็อกง่ายๆ ไม่ได้
‎พี่เบิ้ม ถ้าคนในทีมเคลียร์
‎นายต้องบอกไมเคิลว่าเขาอยู่คนเดียว
‎เขาจะได้ไม่โล่งโจ้งในสถานการณ์ที่แดนหลังหาย
‎ผ่านปีสองไปได้ครึ่งทาง ‎ผมก็รู้สึกว่าฟิลเป็นโค้ชได้
‎(ดั๊ก คอลลินส์ ‎หัวหน้าโค้ช 1986-89)
‎- ทำไมรู้สึกแบบนั้น ‎- ก็แค่รู้สึก
‎- ไม่อยากพูดรายละเอียดเหรอ ‎- ก็แค่ความรู้สึกน่ะ
‎เจอร์รีอยากคุยกับผม ผมก็ไปคุย เขาบอกว่า
‎ "ฉันอาจต้องทำอะไรสักอย่างที่สั่นสะเทือนวงการ"
‎ผมถาม "อะไรเหรอ" เขาบอก "ฉันจะไล่ ‎ดั๊ก คอลลินส์ออก"
‎ผมว่า "งานนี้แม่งโคตรกล้า
‎ไล่คนที่พาเราเข้ารอบชิง ‎อิสเทิร์น คอนเฟอเรนซ์เนี่ยนะ"
‎(วันที่ 7 กรกฎาคม 1989)
‎ถ้าคุณกำลังเตรียมตัวไปทำงาน ‎คุณอาจจะไม่ใช่ดั๊ก คอลลินส์
‎หัวหน้าโค้ชชิคาโกบูลส์ถูกไล่ออก ‎อย่างไม่ทันตั้งตัวเมื่อวานนี้
‎(วันที่ 10 กรกฎาคม 1989)
‎ผมมีความลับที่รั่วไหลไปทั่วเมืองอยู่ข้างตัว
‎เหมือนเคย พวกคุณหาเรื่องให้เรา
‎ในช่วงสองปีที่ผ่านมา
‎ฟิล แจ็กสันเป็นส่วนสำคัญขององค์กรนี้
‎เขาพร้อมรับตำแหน่งหัวหน้าโค้ชแล้ว ‎ขอต้อนรับครับ โค้ช
‎ขอบคุณ เจอร์รี
‎คุณคุยกับไมเคิล จอร์แดนหรือยัง
‎- คุยแล้ว ‎- เขาว่าไง
‎ "ยินดีด้วย! ไปเอาตำแหน่งแชมป์กัน"
‎ฟิลรับช่วงต่อและใช้วิธีที่ต่างออกไป
‎วิธีของดั๊กใส่ใจไมเคิลมากกว่า
‎ส่วนวิธีของฟิลใส่ใจทีมมากกว่า
‎ผมไม่ปลื้มฟิล แจ็กสันตอนเขาเข้ามาใหม่ๆ
‎เพราะเขาเข้ามาแย่งบอลไปจากมือผม
‎ดั๊กยัดบอลใส่มือผม
‎เท็กซ์ วินเทอร์ มือขวาของเขา
‎ทำให้เขาใช้วิธีบุกที่เขาเชื่อว่า
‎จะทำให้เราออกจากการเล่นบาส ‎ประเภทหนึ่งต่อหนึ่ง
‎การบุกแบบสามเหลี่ยมเกิดขึ้นเพื่อ ‎จะได้มีการผ่านบอลที่สร้างความเคลื่อนไหว
‎จากนั้นมีรูปแบบต่างๆ 33 แบบ ‎จากการผ่านบอลครั้งเดียว
‎ผู้เล่นสามารถเล่นโดยใช้พละกำลังตัวเองได้ทันที
‎ใครๆ ก็มีโอกาสแตะบอล
‎ผมไม่อยากให้บิล คาร์ตไรต์ได้ลูก ‎เมื่อเหลือแค่ห้าวินาที
‎ส่งให้คาร์ตไรต์ ชู้ตผ่านโรลลินส์ ไม่
‎นั่นไม่ใช่การบุกที่โอกาสเท่าเทียม ‎นั่นโคตรไร้สาระ
‎ให้ตาย ไมเคิล จอร์แดนได้ 54 แต้ม!
‎จอร์แดนทำ 60 แต้ม!
‎ไมเคิล จอร์แดนทำ 69 แต้ม!
‎(ชิคาโกบูลส์ 117 ‎คลีฟแลนด์แควาเลียส์ 113)
‎ "ส่งบอล ส่งบอลสิโว้ย"
‎ผมว่า "เล่นทีมห้ามฉายเดี่ยว" ‎ผมบอก "อยากชนะต้องใช้ผม"
‎ผมนัดเจอไมเคิลและบอกแผนของเรา
‎"เห็นๆ อยู่ว่านายทำได้ 37 หรือ 38 แต้มต่อเกม ‎ในช่วงสองสามปีมานี้
‎ฉันไม่หวังให้นายเป็นแชมป์ทำแต้มในลีก
‎หัวใจอยู่ที่ลูกบอล ถ้านายจะครองบอลตลอด
‎ทีมอื่นก็คิดวิธีตั้งรับมาสู้ได้
‎แล้วมันเกิดขึ้นกับพิสตันส์ในสองสามปีนี้"
‎เขาบอก "ฉันไม่ห่วงนายนะ
‎แต่เราต้องหาทางทำให้ทุกคนเก่งขึ้น
‎เราต้องทำให้คนอื่นๆ ในทีมน่ากลัว
‎ผมลงแข่งในตำแหน่งพอยต์การ์ด
‎แต่ผมเติบโตไปเป็นตำแหน่งสมอลฟอร์เวิร์ด
‎การบุกแบบสามเหลี่ยมทำให้ผมเป็น ‎มากกว่าที่ตัวเองอยากเป็น
‎สกอตตี พิปเพนยัดห่วง!
‎สกอตตีพัฒนาไปตำแหน่งใหม่ที่เรียกว่า ‎พอยต์ฟอร์เวิร์ด
‎แทนที่จะเป็นเงาของไมเคิล สกอตตีเริ่มเบ่งบาน
‎เป็นผู้เล่นตัวท็อปคนหนึ่งของเอ็นบีเอ
‎ท่าสวยๆ ของสกอตตี
‎เปิดตัวครั้งแรกในออลสตาร์ ‎จากชิคาโกบูลส์ สกอตตี พิปเพน
‎(เอ็นบีเอนัดแข่งออลสตาร์ 1991)
‎ไมเคิล จอร์แดนกำลังดัดแปลงเข้ากับวิธีใหม่
‎ซึ่งพยายามปลดภาระการที่เขาเป็นตัวบุก
‎เขารู้ว่าเขาเล่นคนเดียวได้ 30 แต้ม...
‎(บี เจ อาร์มสตรอง ‎การ์ดทีมบูลส์ 1989-1995)
‎...จะทำให้เราไม่ชนะ ‎การแข่งนัดสุดท้ายของฤดูกาล
‎ผมไม่ใช่คนประเภทนั้น
‎คนที่กระหายอยากเป็นผู้นำลีกในการทำแต้มอีกครั้ง
‎หรือไล่ล่ารางวัลสำหรับตัวบุคคล
‎เขาตั้งใจพูดว่า "ทั้งทีมไม่ได้มีแค่คนเดียว"
‎ตอนนี้ผมมุ่งไปที่ความสำเร็จของทีมมากกว่า
‎นั่นเป็นเรื่องพิเศษที่เกิดขึ้นเมื่อนักกีฬาดาวดังที่สุด
‎ที่เอ็นบีเอเคยมี เข้าใจว่า
‎ "ฉันไม่จำเป็นต้องถือลูกในมือตลอดเวลา"
‎เมื่อใช้การบุกสามเหลี่ยม แน่นอนว่า ‎ต้องใช้เวลาปรับตัว
‎ทุกคนต้องปรับตัวเข้าหามันตามจังหวะตัวเอง
‎ทีมเราใช้เวลาประมาณหนึ่งปีเพื่อทำแบบนั้น
‎แต่พอถึงรอบเพลย์ออฟปี 1990 ทุกคนก็รู้สึกว่า ‎พร้อมแล้วที่จะเอาชนะดีทรอยต์พิสตันส์
‎ตอนนี้อุปสรรคที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องใหญ่
‎(เอาดีทรอยต์!)
‎และเรารู้ว่าความท้าทาย ‎ของดีทรอยต์พิสตันส์นั้นมหาศาล
‎เรารอมาทั้งฤดูกาล
‎(วันที่ 16 พฤษภาคม 1990)
‎ชิคาโกเป็นทีมเดียวที่เอาชนะพิสตันส์ ‎ในรอบเพลย์ออฟเมื่อปีที่แล้ว
‎และรอบนี้ทีมของพวกเขาสมดุลแน่นแฟ้นขึ้นอีก
‎ผมรู้สึกว่าเราอยู่ในสถานะที่เอาชนะได้
‎และเราไล่บี้พวกเขายันเกมสุดท้าย ‎ในสนามพวกเขาเอง
‎นั่นเป็นนัดที่สกอตตีไมเกรนขึ้นใช่ไหม
‎ใช่
‎(รอบชิงชนะเลิศอีสเทิร์นคอนเฟอเรนซ์ 1990 ‎ชิคาโกบูลส์แข่งกับดีทรอยต์พิสตันส์)
‎แชมป์โลกป้องกันตำแหน่ง ดีทรอยต์พิสตันส์
‎เดินเข้าสู่เกมที่เจ็ด
‎และ 21,500 คนมารวมตัวกันในบ่ายพิเศษสุดนี้
‎ตอนผมตื่นและลงไปกินมื้อเช้า ผมปวดหัว
‎ผมเริ่มรู้สึกอยากอาเจียน
‎ผมไปที่สนามแข่ง อบอุ่นร่างกายตามกิจวัตร
‎แล้วก็หน้ามืด มองอะไรไม่เห็นเลย
‎เกมเจ็ด... ไปเร็ว!
‎- นี่เวลาอะไร ‎- ทุ่มเท 110 เปอร์เซ็นต์ ช่วยกัน
‎นี่เวลาอะไร
‎เจอสกอตตีกับบีเจรึยัง
‎- เจอละ ‎- เราต้องลุยแล้ว
‎- นี่แหละ ‎- ไปกันเลย
‎ทุกคนเข้าพร้อมกัน
‎- ออกพร้อมกัน ‎- ได้เลย
‎เราทุ่มเทหนักทั้งฤดูกาลเพื่องานนี้ ทุกคน ‎มาจัดหนักไปเลย
‎ใส่ลงไปให้เต็มที่
‎เกมที่เจ็ดจากเดอะพาเลซ
‎พิสตันเลี้ยงบอล
‎พอการแข่งเริ่ม ผมก็ตั้งสมาธิไม่ได้
‎ทุกอย่างเบลอไปหมด มองเห็นภาพซ้อน ‎ดำมืด ผมก็แค่...
‎มองอะไรไม่เห็น
‎พิปเพนยิงไปห้าครั้งลงหนึ่ง ‎ยิงไปหกครั้งลงหนึ่ง
‎(ชิคาโกบูลส์ 41 - ดีทรอยต์พิสตันส์ 61)
‎ผมบอกพวกเขาว่า "ฉันมองไม่เห็น" ‎และถูกนำตัวออกจากการแข่ง
‎เขาบอกว่าเขาเป็นไมเกรน ผมไม่...
‎ผมเถียงเรื่องที่เขาเป็นไมเกรนไม่ได้
‎ก็แค่เรื่องพรรค์นั้น มันก็แค่โชคไม่ดี
‎เวลาที่มองไม่เห็น...
‎(จอห์น แซลลีย์ ‎ฟอร์เวิร์ดทีมพิสตันส์ 1986-1992)
‎เราเห็นภาพซ้อน และอยากอาเจียน
‎แล้วต้องเล่นแข่งกับเดนนิส ร็อดแมน
‎(ชิคาโกบูลส์ 70 - ดีทรอยต์พิสตันส์ 84 ‎ควอเตอร์สี่ 4:12)
‎พิปเพนส่งบอล แลมเบียร์ปัด
‎เหลือสี่นาทีสิบวินาที ไอเซอาห์ลงสนาม
‎ตอนนี้ทีมบูลส์กำลังเล่นอย่างหมดหวัง
‎ทุกคนพยายามทำมากกว่าที่ทำได้
‎นั่นรวมถึงไมเคิล จอร์นแดน
‎นำอยู่ 20
‎(ปีหน้าละกัน ไมเคิล)
‎ดีทรอยต์พิสตันส์จะพบกับ ‎พอร์ตแลนด์เทรลเบลเซอร์ส
‎ในรอบเพลย์ออฟเจ็ดเกม เริ่มถ่ายทอดตั้งแต่ ‎คืนวันอังคารเป็นต้นไปทางช่องซีบีเอส
‎(ดีทรอยต์พิสตันส์ ‎อีสเทิร์นคอนเฟอเรนซ์แชมเปียนส์ 1989-90)
‎ไมเคิล จอร์แดนทำได้ 31 ‎อยู่กับแพท โอไบรอัน
‎ไมค์... ไมเคิล จอร์แดนท่ามกลางการฉลองชัย
‎คุณบอกอะไรกับนักบาสคนอื่นๆ
‎เราทำได้แค่อวยพรให้พวกเขาโชคดี ‎เราสู้เต็มที่ แต่พวกเขาเป็นทีมที่เก่งกว่า
‎เราอยากอยู่ในจุดเดียวกับพวกเขา
‎เรายังต้องรอโอกาสของเรา ‎และจะพยายามพัฒนาทีมตัวเอง
‎วันนี้พวกเขาเป็นทีมที่เก่งกว่า
‎เรานั่งในห้องเปลี่ยนเสื้อหลังจบเกม ‎ไม่มีใครพูดอะไร
‎ทุกคนนั่งตรงนั้นสักพัก
‎เรามีโอกาสเอาชนะพวกเขา เราก็แค่ไม่ได้ทำ
‎เราปีนขึ้นเขาลูกนั้น ‎แทบจะมองข้ามเขาไปได้แล้ว
‎ผมเสียใจมาก ใจพังยับเยินเลย
‎ผมร้องไห้ในรถบัส พ่อผมมาพูดว่า
‎ "ก็แค่เกมเดียว ถอยก่อน ปีหน้ากลับมาใหม่"
‎ผมจำได้ว่าแพ้พิสตันส์ ไอ้เวรพิสตันส์
‎(ฮอเรซ แกรนต์ ‎ฟอร์เวิร์ดทีมบูลส์ 1989-1994)
‎โคตรเจ็บ
‎เราปฏิเสธไม่ได้ว่าทีมเขาเก่ง
‎เราต้องเปลี่ยนตัวเอง
‎ไม่งั้นก็ชนะพวกเขาไม่ได้
‎ไร้เทียมทาน!
‎- ยินดีด้วย! ‎- ขอบใจ แพท!
‎หลังจบการแข่งขัน
‎แทนที่พวกเราจะได้ไปเที่ยวกัน
‎ทุกคนโผล่มาและเริ่มออกกำลังกาย
‎เริ่มจากไมเคิล ทุกคนเปลี่ยนไปเลย
‎ก่อนเจอพิสตันส์ ไมเคิลไม่ยกน้ำหนัก
‎เขาไม่ฟิตซ้อมเพิ่มพละกำลังเท่าไร
‎หลังแพ้พิสตันส์ยับเยิน
‎เขาตัดสินใจว่า "ฉันจะเพิ่มกล้าม"
‎ผมเพิ่งแพ้เขาหลุดลุ่ย
‎ผมอยากเปลี่ยนความเจ็บเป็นพลัง
‎ผมอยากเริ่มสู้กลับ
‎การเพิ่มกล้ามเนื้อนั้นยาก
‎สำหรับนักกีฬาที่เผาผลาญแคลอรี่ตลอดเวลา
‎วิ่งไปวิ่งมาตลอด
‎เราเริ่มจาก 90 กิโลกรัม
‎เราเพิ่มสองกิโลครึ่ง
‎(ทิม โกรเวอร์ ‎ครูฝึกส่วนตัวของจอร์แดน)
‎...จนเขาหนัก 97.5 กิโลกรัม
‎คุณเริ่มเพิ่มกล้ามเนื้อเมื่อไหร่
‎ผมแค่อยากทำให้ร่างกายแกร่งพอ ‎จะเอาชนะดีทรอยต์
‎ตอนนั้นผมเป็นเด็กผอมเพรียว
‎ตอนนี้ หลังจากเพิ่มน้ำหนักสองกิโลครึ่ง
‎ผมทุ่มเทใช้พละกำลังได้มากขึ้น
‎ผมจะบอกเขาว่าต้องยกเวทกี่รอบ
‎เขาไม่เคยหยุดที่ตัวเลขนั้นเลย
‎ถ้าผมขอหก ผมรู้ว่าเขาจะทำ 12
‎เขาไปถึงจุดที่เขาแบบว่า
‎ "แทนที่จะให้มันตกใส่ฉัน ฉันจะผลักมันขึ้นไป"
‎คนวิจารณ์กันอยู่เรื่องหนึ่งว่า ‎ไมเคิล จอร์แดนเป็นนักกีฬาที่เก่ง
‎แต่เขานำทีมคว้าแชมป์ไม่ได้
‎เขาทำให้ทุกคนเป็นผู้เล่นที่เก่งกว่านี้ไม่ได้
‎สมัยนั้นคนรู้จักคุณในฐานะผู้เล่นดาวเด่น
‎แต่ไม่ใช่ผู้ชนะแบบเมจิกหรือแลร์รี
‎ซึ่งมันกัดกินใจผมมากจริงๆ
‎พลังงานผมเริ่มพุ่งไปที่เพื่อนร่วมทีม
‎และผลักดันทุกคนให้เก่ง
‎ไมเคิลบังคับเพื่อนร่วมทีมมากมาย
‎ให้ทุ่มเทตัวเองเพื่อการฝึกหลังจบฤดูกาลแข่งขัน
‎"โอเค เราจะใช้ช่วงหน้าร้อนทุ่มเทให้งานนี้
‎เราจะไม่เป็นม้ารองบ่อน เราจะเป็นแชมป์"
‎ไมเคิลไล่บี้เรา
‎ห้ามทำพลาด
‎โหย ผมเห็นปีศาจจอมโวยเลยล่ะ
‎พอทำผิด
‎เขาจะตะคอกใส่ เขาจะหยามเรา
‎เขาเรียกร้องความสมบูรณ์แบบแทบจะไร้ที่ติ
‎โอ้โฮ เวลาเราเห็นหัวหน้าฝึกหนักสุดๆ
‎เรารู้สึกว่า "โหย ถ้าเราไม่ทุ่มสุดตัว ‎เราก็ไม่ควรอยู่ตรงนี้"
‎เขาสอนวิธีฟิตซ้อมแก่ผม
‎เขาใช้เวลามากมายเพื่อ ‎เริ่มสร้างความมั่นใจที่ผมต้องมี
‎พิปเพนกลายเป็นจุดสนใจของผม
‎มากกว่าผู้เล่นคนอื่นๆ
‎สกอตตีได้ประโยชน์ ‎จากการเล่นกับไมเคิล จอร์แดน
‎เพราะสกอตตีมีศักยภาพนักกีฬาที่ไร้การขัดเกลา
‎พิปเพนดังก์สองมือ!
‎เขาไม่มีสิ่งที่ไมเคิลพกติดตัวมาทุกวัน
‎นั่นก็คือพลังขับเคลื่อน ‎เพื่อให้เป็นคนเก่งที่สุดในทุกๆ วัน
‎มันสมองของเกม
‎ดูมาร์ส ฉันต้องช่วยดันเขา...
‎ดังนั้นฉันต้องช้าลงหนึ่งสเต็ป ฉันจะไปหานาย...
‎ส่วนพิป...
‎เวลาเรายืนข้างเขา เราทำให้เขาแกร่งขึ้น
‎ตลอดช่วงที่แข่งกับดีทรอยต์ ‎ตอนที่ร็อดแมนเล่นงานเขา
‎เขาต้องการคนอยู่ข้างๆ และบอกว่า
‎ "ฉันจะสู้ไปพร้อมนาย สู้เถอะ"
‎ผมกับสกอตตีผูกพันกันเพราะเขารู้สึกว่า ‎เขามีคนที่พึ่งพาได้
‎ส่วนผมก็มองว่า "โอเค ฉันมีคนที่พึ่งได้จริงๆ"
‎จากนั้นฮอเรซก็ตามหลังมาติดๆ
‎ช่วงที่พิสตันส์นำหน้าเรา
‎ทุกครั้งที่พวกนั้นทำอะไรเรา
‎เราจะบ่นกับกรรมการและพยายามสู้กลับ
‎ฮอเรซเคยโดนอัด
‎ผมว่าเขาเอาศอกแยงสีข้างแกรนต์...
‎เขาจะบ่น ผมก็บอก "มึงอย่าโอดครวญ
‎อย่าให้พวกมันเห็นเราโอดครวญ ‎เดี๋ยวพวกมันรู้ว่าเราเสร็จพวกมันแล้ว"
‎เพราะพวกนั้นมีอำนาจทางจิตใจเหนือเรา
‎พวกเขารู้ว่าทันทีที่เราบ่น เราเสร็จพวกเขา ‎และเราก็เสร็จพวกมันจริงๆ
‎ฮอเรซ แกรนต์ได้รู้ว่าการแข่งยังไม่จบ
‎ทำอะไรแชมป์โลกไม่ได้เลย
‎แค่เข้มแข็งไว้ เราจะเอาชนะอันธพาลพวกนี้
‎ในปี 1991...
‎(เดวิด อัลดริดจ์ ‎นักข่าวอีเอสพีเอ็น - 1996-2004)
‎...บูลส์ตั้งใจจะเป็นทีมที่แกร่งขึ้น
‎ความเจ็บใจที่แพ้ดีทรอยต์ในปีก่อนหน้านั้น
‎นำไฟแค้นเข้าสู่ฤดูกาลนั้น ‎แบบที่พวกเขาไม่เคยทำมาก่อน
‎จอร์แดนปัดลูกออกนอกสนาม
‎ไม่ครับ เขาเซฟไว้ได้และเล่น...
‎จอร์แดนตั้งรับได้แจ๋วมาก!
‎จอร์แดนแย่งลูก...
‎การอยู่กับจอร์แดนทุกวันแบบนั้น ‎ก็แค่ทำให้เราเก่งขึ้น
‎สกอตตีพัฒนา ฮอเรซพัฒนา ผมพัฒนา
‎เป็นความรู้สึกที่ดีมาก
‎เราเติบโตในหลายทาง ทั้งร่างกายและจิตใจ
‎จอร์แดนเลี้ยง ส่งลูกฮุคให้พิปเพนดังก์
‎ถึงเวลาที่เราจะเป็นทีมอันดับแรก ‎ของการแข่งขันแล้ว
‎(รอบชิงชนะเลิศอีสเทิร์นคอนเฟอเรนซ์ 1991 ‎ดีทรอยต์พิสตันส์แข่งกับชิคาโกบูลส์)
‎และผู้เล่นตัวหลักของชิคาโกบูลส์...
‎ใครๆ ในชิคาโกก็เกลียดพิสตันส์กันหมด
‎เป็นความแค้นส่วนตัว
‎(ไมเคิล วิลบอน ‎วอชิงตันโพสต์ 1980-2010)
‎ใครๆ ก็บอกว่าไม่ใช่เรื่องส่วนตัว แต่มันใช่
‎เกมแรกจากเจ็ดเกมในรอบเพลย์ออฟ
‎ผมไม่อยากยุ่งกับญาติๆ ที่อยู่ดีทรอยต์เลยช่วงนั้น
‎ผมไม่อยากไปหาพวกเขา พวกลูกพี่ลูกน้อง
‎ "เออ ตามใจ ตอนนี้เราก็ไม่ชอบแก" ‎พวกเขาไม่ชอบเรา
‎ลูกเปิดสนาม เกมแรก
‎สองปีที่ผ่านมาตัวตนของเราถูกท้าทาย ‎และเราล้มเหลว
‎(บิล คาร์ตไรต์ ‎เซ็นเตอร์ทีมบูลส์ - 1988-1994)
‎แต่ในปีที่สาม เราแซงพวกเขาไปได้
‎บิล แลมเบียร์
‎จอร์แดนแย่งบอล
‎จอร์แดน!
‎เขาจะเข้าเส้นฟาวล์
‎ไมเคิล จอร์แดนไม่ยอมถอยให้ใครแล้ว
‎เขาเป็นผู้นำและเข้าใจว่า ‎ต้องคาดการณ์อะไรระหว่างการแข่งขัน
‎เขาจะยืนหยัดยึดมั่น
‎(รอบชิงชนะเลิศอีสเทิร์นคอนเฟอเรนซ์ 1991 ‎ดีทรอยต์พิสตันส์ 97 - ชิคาโกบูลส์ 105)
‎(บูลส์นำซีรีส์ 2-0)
‎ตอนนั้นผมคิดว่าเราเป็นทีมที่ดี
‎อย่างน้อยก็ดีพอจะทำให้ซีรีส์ ‎ชิงดีชิงเด่นกันสักนิด
‎(ไอเซอาห์ โทมัส ‎การ์ดทีมพิสตันส์ 1981-1994)
‎และเราทำได้จริงๆ
‎พิปเพนเจอกับวินนี่ที่เส้นขอบสนามด้านขวา
‎ลงห่วง และฟาวล์ครับ!
‎(บูลส์อัดพิสตันส์ตายคาที่)
‎(ลากแชมป์ลงหลุม 3-0 ‎ขยับขึ้นที่หนึ่งรอบชิง)
‎(รอบชิงชนะเลิศอีสเทิร์นคอนเฟอเรนซ์ 1991 ‎ชิคาโกบูลส์แข่งกับดีทรอยต์พิสตันส์)
‎เอาละ อาหมัด เกมที่สี่จากเจ็ด
‎จอร์แดนแกล้งโดด... ตัดไปที่ห่วง
‎พิปเพน...
‎ท่าสวย... สกอตตี พิปเพนออกตัวเร็ว
‎เก็บสิบแต้ม
‎รู้เลยว่าอะไรกำลังมา
‎ทีมนี้กำลังจนตรอก
‎พวกเขาทำหมดทุกอย่างที่ทำได้แล้ว ‎ตอนนี้กำลังจนตรอกจริงๆ
‎อาร์มสตรองกับเครก ฮอดเจสกลับสู่แดนหลัง
‎คลิฟฟ์ เลวิงสตัน บิล คาร์ตไรต์ ‎และสกอตตี พิปเพนพร้อม...
‎ส่งลูกแดนหลังอย่างงดงามให้พิปเพน ‎แล้วเขาก็โยน
‎และนั่นคือลูกฟาวล์ปะทะ
‎ในสนามสาหัสขึ้นทุกทีแล้ว
‎เดนนิส ร็อดแมนผลักสกอตตี
‎อาจจะทำเขาเจ็บหนักได้เลยทีเดียว
‎มันเป็นลูกฟาวล์ปะทะชัดๆ
‎ทำร้ายร่างกายกันเห็นๆ ไม่ต้องสงสัย ชัดเจน
‎สกอตตี พิปเพนน่วม
‎เมื่อพิปเพนไม่โต้ตอบการทำร้ายนั่น...
‎พวกเขาก็ทำอะไรเพื่อเอาชนะเราไม่ได้
‎สกอตตีไม่หวั่นไหวเลย ‎แม้กระทั่งพลาสเตอร์ยาก็ไม่เอา
‎พอเราเห็นแบบนั้น มันจบเลย
‎เหมือนกับ "โอเค นั่นลูกฟาวล์
‎ไปลุยต่อให้จบและเล่นงานมันกันเถอะ..."
‎ "สงเคราะห์พวกมันหน่อย"
‎จอร์แดนทำรีบาวด์ เขามีพิปเพน
‎ชิคาโกบูลส์กำลังจะพิฆาตพิสตันส์ในสี่...
‎พิปเพนส่งลูกต่อให้จอร์แดน!
‎ตอนนี้ชัคเตรียมลงสนาม
‎ผู้เล่นเอ็มจีดี มิลเลอร์ เจนูอิน ดราฟต์ของนัดนี้ ‎สกอตตี พิปเพนแห่งชิคาโกบูลส์
‎เราได้ลิ้มรสชัยชนะเหนือทีมที่เคยถล่มเรา
‎มาตลอดสามสี่ปีที่ผ่านมา
‎ความสะใจนั้น... หาคำบรรยายไม่ได้เลย
‎มันจบแล้ว
‎นั่นเป็นครั้งเดียวที่ผมว่าผมเคยแพ้
‎ในการแข่งซีรีส์ ปกติผมเป็นคนไล่บี้เอาชนะ
‎เวลาของพวกเขามาถึงแล้ว ‎และเวลาของเราหมดลง
‎ตอนที่เราเดินออกจากการแข่ง ‎เลมเบียร์พูดว่า "นี่...
‎เราไม่ได้จับมือกัน
‎เราออกจากการแข่งแบบนี้"
‎พิสตันส์ไม่เสียเวลาออกจากสนาม
‎ขณะที่มุ่งหน้าออกไป...
‎เราไม่จับมือกัน เราก็แค่เดินออกจากสนาม
‎ "ไปตายเลย พวกแม่ง ขอบคุณที่อัดเราเละ"
‎พวกเขาออกจากม้านั่งทั้งที่ยังเหลือเวลา ‎อีกเจ็ดวินาทีเก้ามิลลิวินาที
‎ทีมพิสตันส์ออกจากสนามไปเฉยๆ
‎ผมว่าพวกเขาทำใจลำบากเพราะเป็นแชมป์สองสมัย
‎แต่ก็ต้องนับถือใจกันอยู่แล้ว
‎ไอ้พวกไก่อ่อน
‎พวกมันเดินออกไปแบบนั้นเลย
‎ "ใช่ เราเพิ่งอัดแก ไสหัวไป"
‎ดีทรอยต์ก็มีเรื่องคล้ายๆ กันกับบอสตัน ‎แบบที่เรามีกับเขา
‎(จอห์น แพ็กซ์สัน ‎การ์ดทีมบูลส์ 1985-1994)
‎พวกเขาต้องเอาชนะบอสตัน และก็ทำได้จริง ‎ผมยังจำได้
‎นั่นเป็นครั้งแรกที่...
‎ดีทรอยต์ชนะบอสตัน
‎ผมเห็นเควิน แมคเฮลออกมาตรงครึ่งสนาม
‎มาจับมือ อะไรแบบนั้น
‎ไม่
‎เอเดรียน แดนท์ลีย์กำลังชู้ตลูกโทษ...
‎ส่วนบอสตันเซลติกส์เดินออกระหว่างการแข่ง
‎ผมคว้าแมคเฮลไว้
‎แล้วเขาก็หยุดขณะเดินออกจากสนาม
‎พวกเขาออกจากสนามไปแบบนั้น ‎และสำหรับเรา แบบนั้นโอเค
‎เมื่อได้รู้อะไรแบบที่รู้ในตอนนี้
‎และรู้ถึงผลกระทบที่ตามมา
‎ผมว่าเราทุกคนก็คงหยุด
‎เพื่อบอกว่า "เฮ้ย ยินดีด้วย" อย่างที่สมัยนี้ทำกัน
‎"เฮ้ย ดีใจด้วย" "รักมึงว่ะ" ‎"รักนาย!" "เออ ยินดีด้วยนะ"
‎เราคงทำแบบนั้น แน่ๆ เลย เราคงจะทำ
‎แต่ตอนนั้นมันไม่ใช่แบบนั้น
‎เวลาเราแพ้ เราก็ออกจากสนาม แค่นั้นเอง
‎นี่ไอเซอาห์พูดถึงตอนเดินออก
‎เออ ผมรู้ว่าตอแหลทั้งเพ
‎ตอนนี้ไม่ว่าเขาจะพูดยังไง ‎เราก็รู้ว่านั่นการกระทำของเขาตอนนั้น
‎เขามีเวลามากพอให้คิด
‎หรือปฏิกิริยาของสาธารณชน ‎เปลี่ยนความคิดเขา
‎คุณเอาอะไรมาให้ผมดูก็ได้
‎คุณกล่อมผมไม่ได้หรอกว่ามันไม่ใช่คนเฮงซวย
‎เมื่อได้รู้อะไรแบบที่รู้ในตอนนี้
‎และรู้ถึงผลกระทบที่ตามมา
‎แต่ตอนนั้นมันไม่ใช่แบบนั้น
‎มันก็แค่ไม่ใช่
‎เราจะกลับไปดูนัดเก่าๆ นัดไหนก็ได้
‎หรือยังไงก็ตาม ‎แต่เวลาเราแพ้ เราก็ออกจากสนาม
‎(รอบชิงชนะเลิศอีสเทิร์นคอนเฟอเรนซ์ 1990)
‎เราก็แค่ต้องกลับไปถึงตอนที่เราแพ้ในเกมเจ็ด
‎ผมจับมือกับทุกคน
‎สองปีซ้อน
‎เราจับมือทุกคนที่ชนะเรา
‎(รอบชิงชนะเลิศอีสเทิร์นคอนเฟอเรนซ์ 1989)
‎เรานับถือกีฬาและการแข่งขันกับพวกเขา
‎นั่นคือน้ำใจนักกีฬา ไม่ว่าจะเจ็บใจแค่ไหน
‎เชื่อผมเถอะ มันโคตรเจ็บ
‎แต่พวกเขาไม่ต้องจับมือกับเรา
‎เรารู้ว่าเราถล่มพวกมันเละไปแล้ว
‎เราแซงหน้าพวกเขาไป และนั่นก็...
‎สำหรับผมนะ นั่นมันดีกว่าการได้ครองแชมป์อีก
‎(รอบชิงชนะเลิศอีสเทิร์นคอนเฟอเรนซ์ 1991)
‎(ชิคาโกบูลส์ 115 ‎ดีทรอยต์ พิสตันส์ 94)
‎(บูลส์ชนะซีรีส์ 4-0)
‎ชนะ! ชนะ! ชนะ!
‎(กลับชิคาโกหลังจบเกม)
‎เจอร์รีสู้ๆ! เจอร์รีสู้ๆ!
‎นั่งก่อน เจอร์รี!
‎(ชิคาโก)
‎(ชิคาโกบูลส์ชนะ 61 เกม ‎ในฤดูกาลทั่วไปปี 1991)
‎(ได้โอกาสเป็นเจ้าบ้าน)
‎(รอบชิงชนะเลิศครั้งแรกสุดของเอ็นบีเอ)
‎(พวกเขาพบกับแชมป์ 11 สมัย ‎แอลเอเลเกอร์ส)
‎ในการกีฬา
‎รอบชิงชนะเลิศเอ็นบีเอได้จัดเวที ‎แอร์ปะทะเมจิกขึ้นแล้ว
‎(แอร์ปะทะเมจิก)
‎เริ่มจากอาทิตย์นี้ ไมเคิล จอร์แดน ‎และชิคาโกบูลส์
‎พบกับเมจิก จอห์นสันและแอลเอเลเกอร์ส
‎เวลาเราเป็นผู้ท้าชิง ‎เราอยากแข่งกับคนที่เก่งที่สุด
‎ผมเคยแข่งกับแลร์รี
‎ผมอยากแข่งกับไมเคิลมานานแล้ว
‎จนถึงจุดนั้น มันมีตราบาปที่ว่า...
‎"ไมเคิล จอร์แดนชนะแค่รางวัลทำแต้ม ‎ไม่เคยเป็นแชมป์"
‎นั่นเป็นโอกาสของผม
‎ที่จะได้อยู่ในกลุ่มเดียวกับ ‎แลร์รี เบิร์ดและเมจิก จอห์นสัน
‎ผมว่านั่นคงเป็นสิ่งที่ผมรอคอยมาตลอด
‎ทีมที่ชนะมามากที่สุด
‎ตลอดช่วงเวลาที่ผมอยู่ในลีก
‎ต่อให้พวกเขามีประสบการณ์มากกว่า ‎แต่เรามีความกระหาย
‎เอ็นบีเอเป็นลีกรวมดาว
‎และไม่มีใครฉายแสงเจิดจ้าไปกว่า ‎เมจิก จอห์นสันและไมเคิล จอร์แดน
‎แม้จะมีการพูดถึงทีมพวกเขาไม่น้อย
‎แต่การดวลตัวต่อตัวของคู่นี้เป็นที่คาดหวังมากที่สุด
‎(รอบชิงเอ็นบีเอ 1991 - เกมแรก) ‎(แอลเอเลเกอร์สแข่งกับชิคาโกบูลส์)
‎เราพร้อมเริ่มเกมแรกกันแล้ว
‎แอลเอเลเกอร์สได้ลูกเปิดสนาม
‎เมจิก จอห์นสันเลี้ยงลูกผ่านไมเคิล จอร์แดน
‎เราหวั่นใจนะ นั่นเป็นครั้งแรกของเรา
‎และเราไม่ได้เล่นดีขนาดนั้น
‎เมจิกส่งต่อให้เวิร์ทธี...
‎พลิ้วมากครับ! เมจิก จอห์นสัน...
‎แซม เพอร์กินส์ชู้ตสามแต้มปิดท้าย
‎เขาทำได้!
‎บูลส์แพ้เกมแรก
‎ทุกคนรวมถึงผมก็ "งานนี้เลเกอร์สชนะแน่ๆ"
‎พวกนั้นอัดเราในบ้านตัวเอง แต่ในใจเรา
‎เรามีโอกาสชนะพวกเขาได้ ‎เราไม่ได้ตั้งใจเล่นดีๆ ด้วยซ้ำ
‎เราตั้งตารอเกมสอง
‎เรามุ่งมั่นรอเกมสองในรอบชิงชนะเลิศเอ็นบีเอ
‎พอเกมสอง จอร์แดนก็เล่นเหมือนเป็นบ้า
‎ส่งให้สกอตตี
‎ไมเคิล จอร์แดนไฟลุกแล้ว
‎เขาทำได้ ‎ไมเคิล จอร์แดนชู้ตไป 20 ลูกเน้นๆ
‎มองไปอีกทาง หาเลวิงสตัน... จอร์แดน
‎ท่าสุดยอดจากไมเคิล จอร์แดน!
‎ชู้ต 13 ลูกรวด!
‎การเปลี่ยนให้พิปเพนเจอเมจิก จอห์นสัน
‎แทนไมเคิล จอร์แดน...
‎เมจิก จอห์นสันเป็นพอยต์การ์ดที่เก่งที่สุด ‎เท่าที่ผมเคยเห็นมา
‎และสกอตตี พิปเพนก็ไล่บี้เมจิก จอห์นสันทั้งสนาม
‎ไม่เคยมีใครทำแบบนั้น
‎สกอตตีรับคำท้าและผมรู้ว่าสกอตตีจะทำยังไง
‎ผมเห็นเป็นประจำในการซ้อม
‎เขาจ่อหน้าเรา คุกคามเราและ...
‎พิพไม่เคยปล่อยให้เขาเริ่ม
‎(รอบชิงเอ็นบีเอ 1991 - เกมสอง ‎แอลเอเลเกอร์ส 86 - ชิคาโกบูลส์ 107)
‎(เสมอ 1-1)
‎สกอตตี พิปเพนซึ่งทำได้ยอดเยี่ยม
‎ในการตั้งรับเมจิก...
‎พอเราทำแบบนั้นในเกมสอง เราก็ไม่หันกลับไปอีก
‎จอร์แดนอ้อมดีวัค
‎(รอบชิงเอ็นบีเอ 1991 - เกมสาม)
‎(ชิคาโกบูลส์ 104 ‎แอลเอเลเกอร์ส 96)
‎ชิคาโกบูลส์นำอยู่ 2-1 จากเจ็ดเกม
‎ทีเกิลมีหนึ่งลูกโทษ และมันนำมาสู่จุดนี้!
‎(รอบชิงเอ็นบีเอ 1991 - เกมสี่)
‎(ชิคาโกบูลส์ 97 ‎แอลเอเลเกอร์ส 82)
‎(บูลส์นำซีรีส์ 3-1)
‎ชิคาโกบูลส์ได้รับชัยชนะอย่างกึกก้อง
‎คุมเกมตลอดตั้งแต่ต้นจนจบ
‎(รอบชิงเอ็นบีเอ 1991 - เกมห้า)
‎(ชิคาโกบูลส์แข่งกับแอลเอเลเกอร์ส)
‎ง่ายๆ แค่นี้เอง ‎เลเกอร์สต้องชนะสามเกมรวด
‎เกมห้าจะเริ่มในอีกไม่ช้า
‎สวัสดีครับ ทุกท่าน ผมบ๊อบ คอสตัส
‎นี่คือถ้วยรางวัลแลร์รี โอไบรอัน
‎ทุกอย่างบ่งชี้ว่าเมื่อจบคืนนี้
‎ชิคาโกบูลส์จะได้มันไปครอง
‎เกมห้าเล่นโต้กันสนุกมาก ‎เป็นเกมที่ผลัดกันรุกและรับ
‎เมจิกส่งให้สมิธ...
‎เอาคืนได้ดี
‎ได้แต้ม!
‎เลเกอร์สนำอยู่หนึ่งแต้ม
‎จอร์แดนท่าสวย
‎บูลส์นำอยู่สามคะแนน
‎เมจิก...
‎ส่งเข้าห่วง
‎ผ่านไปสามควอเตอร์ บูลส์กับเลเกอร์ส ‎ก็เสมอกันที่ 80
‎ในควอเตอร์ที่สี่ เป็นการนำที่หายใจไม่ทั่วท้อง
‎ดังนั้นในช่วงขอเวลานอก ฟิลเลยถามไมเคิล
‎"เอ็มเจ ใครว่างอยู่" เขาบอก "แพ็กซ์สัน"
‎เขาบอก "งั้นส่งลูกให้เขา"
‎นายไม่ต้องชู้ตลูกนั้น
‎วิ่งอ้อมไปที่จุด
‎ตำแหน่งจอห์นว่างชู้ตได้
‎นายยังเปิดช่องได้
‎เข้าใจมั้ย
‎เขาชู้ตลูกแล้วลูกเล่า
‎ฟิลสั่งแกมบังคับ "แพ็กซ์สันว่าง ส่งบอลให้เขา"
‎ผมเลยเริ่มมองหาแพ็กซ์สัน
‎ทุกคนในโลกคาดว่าจอร์แดน
‎จะฝ่าทีมล็อกคู่ไปเอง
‎เขาไม่ทำ เขาเลี้ยงล่อและหลบ
‎แพ็กซ์สันว่างอีกแล้ว...
‎เขาเชื่อใจเพื่อนร่วมทีมให้โยนลูกลงห่วง
‎พอแพ็กซ์ชู้ตลูกแรก "อ้าว โอเค ไม่เป็นไร
‎ขออีกที เจาะเข้าไป หาแพ็กซ์"
‎แล้วเขาก็ชู้ตลงห่วงลูกแล้วลูกเล่า
‎อีกครั้งครับ! แพ็กซ์สันทำไปสิบแปด!
‎นั่นคือสิ่งที่ฟิลพยายามทำให้ไมเคิลเข้าใจ
‎และเชื่อในสองสามปีที่ผ่านมานั้นว่า
‎ "คนอื่นๆ ก็ช่วยนายได้"
‎ชิคาโกนำอยู่สองแต้ม
‎แพ็กซ์สัน!
‎ลง! จอห์น แพ็กซ์สันอีกแล้ว!
‎(ชิคาโกบูลส์ 108 ‎แอลเอเลเกอร์ส 101)
‎ชิคาโกบูลส์คว้าแชมป์เอ็นบีเอครั้งแรก ‎ในประวัติศาสตร์!
‎นายทำถูกแล้ว
‎ฉันรักนาย
‎สกอตตี...
‎พอเราไปถึงเส้นชัย และรู้ว่าเราชนะ...
‎อารมณ์ทั้งหมดที่เราเก็บอัดแน่นเอาไว้
‎เราก็ปล่อยมันไปได้
‎ผมดีใจมาก
‎ทุกคนรู้...
‎(วิล เพอร์ดิว ‎เซ็นเตอร์ทีมบูลส์ 1988-1995)
‎...มีภาพในใจตัวเองตอนที่เรา ‎โยนลูกสุดท้ายเอาชนะคลีฟแลนด์
‎แล้วเขาชูกำปั้นในอากาศ เขาตื่นเต้นมาก
‎นั่นคือคนที่เรารู้จัก ‎นั่นคือไมเคิล จอร์แดนผู้ชอบเอาชนะ
‎ไมเคิล จอร์แดนที่ทำทุกอย่างเพื่อชัยชนะ
‎บางครั้งเราก็สงสัยว่าเขาเป็นมนุษย์หรือเปล่า
‎เขามีความรู้สึกบ้างมั้ย
‎ผู้ชายคนหนึ่งที่มุ่งมั่นกับเรื่องเดียวเท่านั้น
‎อารมณ์เดียวที่เราเคยเห็นจากเขา
‎คือโกรธเกรี้ยวหรือไม่ก็หงุดหงิด
‎เราตกตะลึงนิ่งอึ้งจริงๆ ที่ได้เห็นอารมณ์เหล่านั้น
‎เจ็ดปีที่ฝ่าฟัน
‎แล้วพอพวกนั้นเอาชนะเรา
‎เราเจอกันระหว่างทางไปห้องเปลี่ยนเสื้อ ‎แล้วเขาเอาแขน...
‎(เมจิก จอห์นสัน ‎แชมป์เอ็นบีเอห้าสมัย)
‎...และเริ่มร้องไห้
‎เขาดีใจมากที่ชนะจนน้ำตาไหลพราก
‎นั่นเป็นจังหวะสุดพิเศษของเขาและของผม
‎เป็นความรู้สึกที่งดงาม
‎ถ้าจะแพ้ ขอแพ้ให้พวกเขา
‎ผมจะแพ้ให้ไมเคิล
‎และมันควรเป็นอย่างนั้น
‎สุดท้าย ผมก็ได้อยู่ที่ใดสักแห่ง
‎ในกลุ่มเดียวกับแลร์รี เบิร์ดและเมจิก จอห์นสัน
‎(มิถุนายน 1991)
‎(มกราคม 1998)
‎(วันที่ 26 มกราคม 1998 ‎หนึ่งวันหลังซูเปอร์โบลว์ครั้งที่ 32)
‎(บรอนโค 31 - แพคเกอร์ 24)
‎เวร ทำเงินตก
‎ไหนบอกว่าห้ามเอาของที่ได้ไปให้ใครดู
‎ไม่ เราอยู่นี่แล้ว อย่าเอาให้ใครดู ‎ขอฉันอวดเอง
‎ได้
‎เดนเวอร์ เดนเวอร์
‎แล้วพวกบรอนโคล่ะ
‎เฮ้ย! ชีสเฮด!
‎หน่วยดูแลความปลอดภัย
‎(สกอตต์ เบอร์เรล ‎ฟอร์เวิร์ดทีมบูลส์ 1997-1998)
‎หมอนี่ไม่เคยหลับเคยนอน
‎เดนนิส ร็อดแมน... จูเนียร์
‎นี่ อย่าพูดต่อหน้ากล้อง
‎เขาไม่เคยนอน ชายโสด คิดว่าเปรี้ยวได้ทั้งคืน
‎เฮ้ย อย่าอัดลงเทป
‎อย่าบันทึกภาพ... เฮ้ย เอ็ม
‎ถ้าเขาเป็นแฟนกับผู้หญิงคนไหน... เขาโกหก
‎เอ็ม ไม่เอา
‎มันโกหก เขาออกไปเที่ยวทุกคืน
‎เรื่องนี้อย่าบันทึกเทปนะ
‎- ทำไมล่ะ ไปนอนซะ เพื่อน! ‎- โคตรพัง
‎ฉันนอนมาเยอะแล้ว
‎- เมื่อเช้านายแฮงค์ ‎- เปล่า เอ็ม
‎พ่อแม่ฉันจะดูเทปนี้
‎พ่อแม่ เขาติดเหล้า
‎เฮ้ย
‎เฮ้ย ฟิล เขาเป็นสื่อและอยู่บนเครื่องนี้ไม่ได้
‎ตรงนี้เลย เห็นเขามั้ย ‎สื่อที่ค่าตัวแพงที่สุดในโลก
‎ไม่เอาน่า อาหม้ดหาเงินได้มากกว่าฉันอีก
‎ไม่ แต่เขาหวังว่างั้น ‎เขาหวังงั้นแหละ เชื่อฉัน
‎ในที่สุดแฟนคลับก็ชนะ
‎ที่จริงก็เป็นสัญญาณว่ายุคสมัยมันเปลี่ยนไป
‎ไม่แน่เอ็นบีเอก็จะเปลี่ยนเหมือนกัน
‎(ซอลต์เลกซิตี ยูทาห์)
‎ระหว่างที่ชิคาโกบูลส์เดินทาง ‎ผู้จัดการทีมก็ถือโอกาสกลับบ้าน
‎เจอร์รี เคราส์วางแผน ‎สำหรับฤดูกาลหน้าไว้ชัดเจนมาก
‎ฟิล แจ็กสันจะไม่กลับมา ‎และไมเคิล จอร์แดนพูดไว้เป็นมั่นเหมาะ
‎ว่าเขาจะไม่เล่นให้คนอื่นนอกจากแจ็กสัน
‎เคราส์บอกชิคาโก ทริบูนว่า
‎"ถ้าไมเคิลเลือกจะออกเพราะที่นี่ไม่มีโค้ชอื่น
‎งั้นเขาก็เลือกเอง เราไม่ได้เลือก
‎เรายังอยากได้ไมเคิลกลับมา
‎แต่ไมเคิลจะต้องเล่นให้คนอื่น
‎ไม่ใช่ฟิล"
‎ถ้าฟิลไม่กลับ งั้นผมก็ไม่กลับแน่นอน
‎ผมไม่มีทางเลือกอื่นเลย
‎นอกจากไม่ลงเล่นปีหน้า
‎ไม่มีโอกาสที่คุณจะกลับมาเลยเหรอ
‎ไม่ครับ ไม่มีเลย
‎(ชิคาโกบูลส์แข่งกับยูทาห์แจ๊ส)
‎(วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 1998)
‎บูลส์ครองตะวันออก ‎ตะวันออกไม่มีอะไรน่าสงสัย
‎ที่น่าสงสัยคือทางตะวันตก
‎กับยูทาห์ ทีมที่พวกเขาเคยเจอ ‎ในรอบชิงเมื่อปีก่อน
‎ทีนี้จำไว้ว่านี่อาจเป็นตัวอย่างของรอบชิง
‎เป็นบททดสอบลิตมัส
‎สวัสดีครับ ขอต้อนรับเข้าสู่เดลตาเซ็นเตอร์
‎(เสียงของดิ๊ก สต็อกตัน)
‎เรื่องน่าแปลกใจ
‎คือจังหวะของเรื่องของเจอร์รี เคราส์
‎ใช่ ดิ๊ก น่าเสียดายที่เย็นชามาก เศร้าจริง
‎(เสียงของฮิวบี้ บราวน์)
‎และถ้าคิดเรื่องนี้กันจริงจัง
‎ฝีมือกับความจงรักภักดีของโค้ชกับนักกีฬา
‎ถูกโยนทิ้งไปเลย
‎บูลส์ออกตัวอย่างมั่นคง นำอยู่ 8-2
‎ร็อดแมนมา หลังจากพิปเพนได้บอลหลุดมือ
‎และจอร์แดนได้ช่องโยนลูก ‎บูลส์ทำคะแนนฉลุย
‎บูลส์ล้วนๆ
‎ลองลีย์ส่งบอลได้ดี เข้ามือสกอตตี พิปเพน
‎ตอนนี้นำอยู่ 47-24
‎(ควอเตอร์ที่สอง 5:26)
‎ชิคาโกบูลส์ทำแจ๊สป่วน
‎ในคอร์ทของแจ๊สเอง
‎ลูกหลุดมือครับ คาร์ล มาโลน...
‎เดนนิส เดนนิส นั่นไง
‎มาโลนกับร็อดแมนล้ม
‎กรรมการจะนับฟาวล์คู่
‎นี่อาจจุดฉนวนที่เราไม่ต้องการให้เกิดตรงนี้
‎แจ๊สชนะรวด 7-0 ทางฝั่งตัวเองมาแล้ว
‎(ชิคาโกบูลส์ 59 ‎ยูทาห์แจ๊ส 51)
‎เกมนี้ตัดเชือกกันที่แปดแต้ม เชื่อหรือไม่
‎แจ๊สเข้าใกล้ที่สุดถึงตรงนี้
‎มาโลนบังพิปเพน เขาโยนลงห่วง
‎เขา... เขาทำได้ เขาทำถูกแล้ว
‎- เขาไม่... ‎- ใช่ ไม่มีใครหยุดเขาได้เลย
‎แล้วแจ๊สก็กลับมาอย่างยิ่งใหญ่!
‎คนดูทั้งสนามลุกขึ้นปรบมือให้แจ๊ส ‎ที่ต้องสู้หาทางกลับเข้าเกม
‎(ชิคาโกบูลส์ 93 ‎ยูทาห์แจ๊ส 101)
‎(ชิคาโกบูลส์ สถิติ 34-15 ในนัดออลสตาร์)
‎ยูทาห์แจ๊สลงเอยด้วยการชนะชิคาโกบูลส์ปีนี้
‎ชนะที่นี่ ในซอลต์เลกซิตี
‎แต่คำถามใหญ่สำหรับเจอร์รี เคราส์
‎"ทำไมถึงออกแถลงการณ์ตอนนี้
‎ในนัดออลสตาร์แบบนี้" ‎นั่นควรเอาไว้หลังจบฤดูกาลต่างหาก
‎ผมว่าก็แค่... เขาตัดสินใจพลาด
‎เรจจี้ นี่ดูเหมือนดึงทุกคนกลับสู่โลกแห่งความจริง
‎นี่คือจุดจบของบูลส์เหรอ
‎คำบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม